بیماری خودایمنی چیست ؛ علائم نهفته و آشکار + روش درمان و کنترل
- ۱۴ دی ۱۴۰۴
- بدون دیدگاه

آنچه می خوانید
بیماری خودایمنی زمانی اتفاق میافتد که
سیستم ایمنی بدن — که وظیفهاش محافظت از ماست —
دچار اشتباه هویتی میشود
و بهجای حمله به دشمن،
به خودِ بدن حمله میکند.
یعنی بدن، خودش را «بیگانه» تشخیص میدهد
و جنگ داخلی راه میاندازد!
به زبان سادهتر
سیستم ایمنی مثل یک نگهبان است.
در بیماری خودایمنی،
این نگهبان خوابش میبرد،
بیدار که میشود
دوست را با دشمن اشتباه میگیرد.
نتیجه؟
التهاب، درد، خستگی
و گاهی آسیب به اندامهای مهم.
یک علت واحد ندارند.
معمولاً ترکیبی از عوامل زیر دستبهدست هم میدهند:
به همین دلیل است که
هیچکس دقیق نمیگوید:
«این شد، پس حتماً خودایمنی میگیری!»

تقریباً هر عضوی میتواند درگیر شود.
بسته به نوع بیماری:
| نام بیماری | عضو هدف | نشانه شاخص |
|---|---|---|
| لوپوس | چند ارگان | راش پوستی، درد مفاصل |
| هاشیموتو | تیروئید | افزایش وزن، خستگی |
| گریوز | تیروئید | تپش قلب، کاهش وزن |
| اماس | اعصاب مرکزی | بیحسی، اختلال تعادل |
| آلوپسی | مو | ریزش سکهای مو |
ممکن است.
اما نه همیشه.
بیماری زمانی خطرناک محسوب میشود که:
خبر خوب:
با تشخیص زودهنگام،
بیشتر بیماران
زندگی کاملاً عادی دارند.
تشخیص با ترکیب این موارد انجام میشود:
گوگل دکتر نیست 😉
درمان قطعی معمولاً وجود ندارد،
اما کنترل بسیار خوبی ممکن است.
هدف علاج نیست؛
هدف آرامکردن سیستم ایمنیِ عصبانی است.
غذا درمان اصلی نیست،
اما کمک بزرگی است.
سیستم ایمنی
مثل کودک بدقلق است:
اگر آرامش داشته باشد،
کمتر شلوغکاری میکند.
بیماری خودایمنی
خط پایان زندگی نیست.
یک مسیر جدید است
که با آگاهی،
درمان درست
و همکاری با پزشک
میشود آن را کنترل کرد.
بدن دشمن ما نیست؛
فقط گاهی گیج میشود.
نوشتن یک دیدگاه