انشا از زبان کلاه

**انشای یک دانش‌آموز از زبان کلاه**

من یک کلاه هستم. هر روز روی سر یک دانش‌آموز می‌نشینم. صبح‌ها که از خانه بیرون می‌آید، من اولین چیزی هستم که او را همراهی می‌کنم. گاهی سرد است و گاهی گرم، اما من همیشه آماده‌ام تا از او محافظت کنم.

در مدرسه، من روی نیمکت یا چوب‌لباسی آویزان می‌شوم و به درس‌های بچه‌ها گوش می‌دهم. بعضی وقت‌ها باد مرا از سر صاحبم برمی‌دارد و من توی حیاط مدرسه غلت می‌خورم. بچه‌ها می‌دوند و مرا می‌گیرند و دوباره روی سرشان می‌گذارند.

من خاطرات زیادی دارم. روز اول مدرسه، امتحان‌ها، زنگ تفریح و حتی روزهایی که باران می‌آمد و من خیس می‌شدم. اما همیشه خوشحالم چون وظیفه‌ام را انجام می‌دهم: محافظت از سر دوست کوچکم.

اگر روزی مرا گم کند، ناراحت می‌شوم. اما می‌دانم که او هم دوستم دارد و مرا پیدا خواهد کرد. من فقط یک کلاه ساده هستم، اما برای صاحبم خیلی مهمم.

یک انشا با موضوع «از زبان کلاه» به صورت ادبی و توصیفی آماده شده است. این انشا به دانش‌آموزان کمک می‌کند تا با روش نوشتن و مهارت‌های نگارش آشنا شوند. با ما در سراسری ۲۴ همراه باشید.

موضوع انشا از زبان کلاه

من یک کلاه کوچک و نرم هستم؛ همیشه آماده‌ام تا از سر کسی که از من استفاده می‌کند محافظت کنم. شاید به نظر بیایم فقط یک وسیله ساده، اما لحظه‌های زیادی از زندگی او را دیده‌ام و خاطرات زیادی در من جمع شده است.

هر روز صبح، وقتی صاحبم از خواب بیدار می‌شود، مرا برمی‌دارد و روی سرش می‌گذارد. بعضی روزها هوا آفتابی و گرم است و کار من این است که نور خورشید را کمتر کنم تا چشم‌هایش اذیت نشود. بعضی روزها باد شدید می‌وزد و من محکم روی سرش می‌مانم تا موهایش به هم نریزد. گاهی هم باران می‌آید و من نقش یک محافظ کوچک را بازی می‌کنم. در هر شرایطی، وظیفه من مراقبت از اوست.

من با صاحبم به جاهای زیادی رفته‌ام. به مدرسه، پارک، کوچه و حتی سفرهای کوتاه. هر جا که می‌رود، من همراه او هستم. وقتی می‌خندد، خوشحال می‌شوم که لحظه شادی او را دیده‌ام. وقتی غمگین است، ساکت می‌مانم و فقط با او می‌آیم تا کنارش باشم.

گاهی من تنها نیستم. کنار من، کلاه‌های دیگری هم در کشو یا قفسه هستند و با هم خاطرات مشترکی می‌سازیم. بعضی از ما رنگارنگ و پرجنب‌وجوشیم، بعضی ساده و آرام. اما همه ما یک هدف داریم: محافظت و همراهی.

من تغییرات صاحبم را هم دیده‌ام. قدش بلندتر شده، موهایش کوتاه‌تر شده و بعضی لباس‌ها و وسایلش عوض شده‌اند، اما من هنوز همان‌جا هستم و به او خدمت می‌کنم. حتی وقتی مدتی مرا فراموش می‌کند و روی میز یا توی کمد می‌مانم، صبور هستم و منتظر روزی می‌مانم که دوباره مرا روی سرش بگذارد.

گاهی باد و باران من را خیس یا کثیف می‌کند، اما دوباره مرا تمیز می‌کنند و آماده می‌شوم تا دوباره محافظ خوبی باشم. هر لکه‌ای که روی من می‌افتد، یادآور یک خاطره خاص است. من فقط یک کلاه نیستم، بلکه شاهد لحظه‌های زندگی هستم.

در آخر باید بگویم، من به عنوان یک کلاه نقش مهمی دارم. از صبح تا شب، از آفتاب تا باران، همراه و محافظ صاحبم هستم. شاید کسی به من توجه نکند، اما نبودن من خیلی زود احساس می‌شود. من نه تنها یک وسیله‌ام، بلکه دوست کوچکی هستم که همیشه کنار صاحبم است و لحظه‌ها را با او تجربه می‌کند.

انشا دوم از زبان کلاه چرم

من یک کلاه چرمی قهوه‌ای هستم. سال‌هاست که در گوشه این اتاق، روی یک چوب‌لباسی جا خوش کرده‌ام. صاحبم مردی ۸۰ ساله است که سال‌هاست مرا مثل یک یادگاری ارزشمند نگه داشته. ما خاطرات زیادی با هم داریم. او روزهای پشت‌سرهم مرا با خودش به هر جایی از شهر یا کشور که می‌رفت می‌برد. من شهرهای زیادی دیده‌ام و با فرهنگ‌های گوناگون آشنا شده‌ام.

این پیرمرد که زمانی جوان بود، با ماشینش به شهرها و روستاهای مختلف سفر می‌کرد. او چند روز در هر شهری می‌ماند تا با رسم‌و‌رسوم آنجا آشنا شود. مردم با مهربانی و گرمی از او پذیرایی می‌کردند. او هم موقع رفتن، یک هدیه یادگاری به میزبانش می‌داد. یادم رفت بگویم چطور با پیرمرد آشنا شدم. من را یک مادربزرگ در روستایی دورافتاده درست کرد که کمتر کسی اسمش را شنیده. اول فقط یک تکه پارچه چرم بودم. او با مهارتش آن پارچه را تبدیل به کلاه کرد. ماه‌ها در یک صندوق قدیمی زندگی می‌کردم که در انتهای بزرگ‌ترین اتاق خانه بود. آن‌قدر در صندوق ماندم که رنگ روز و روشنایی را از یاد بردم. فقط می‌توانستم صداهای مختلف را بشنوم.

پیرمرد که آن موقع ۳۰ سال داشت، راهش را گم کرده بود و ناگهان به این روستا رسید. مادربزرگ یکی از اتاق‌ها را به او داد. وقتی پیرمرد می‌خواست برود، مادربزرگ سراغ صندوق چوبی آمد و من را به عنوان یادگاری به او داد. یادم نیست چند سال از وقتی که من این‌جا تنها و دورافتاده شده‌ام می‌گذرد. در آخرین سفر، به جنوب رفته بودیم. پیرمرد روی کشتی ایستاده بود و به دریا نگاه می‌کرد. باد شدیدی وزید و من که کلاهی کهنه و ضعیف شده بودم را در آب انداخت. پیرمرد مرا نجات داد، اما از آن به بعد دیگر همراه همیشگی‌اش نبودم. گاهی به این اتاق می‌آید و با من از روزهای خوش جوانی حرف می‌زند. او می‌ترسید که مرا گم کند، به همین خاطر برای نگهداری از من این چوب‌لباسی را انتخاب کرد. پیرمرد نمی‌داند که با غم دوری از او که در دلم نشسته، دیر یا زود تاروپود این کلاه از هم باز می‌شود.